سایت اختصاصی بهنام رضاقلی‌زاده

این وبلاگ در مورد مدیریت رسانه و علوم ارتباطات می باشد
 
مديريت رسانه از ديدگاه پروفسور يحيی کمالی پور
ساعت ۱٠:٥٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۸/٢٩ : توسط : بهنام رضاقلی زاده

 " مدیریت رسانه ها در ایران بیشتر تابع سلیقه افرادی است که در راس یک رسانه هستند." پروفسور یحیی کمالی پور در گفت و گوی اختصاصی با" پرانتز" ضمن بیان این مطلب افزود: مدیریت ها در ایران بیشتر سلیقه ای هستند تا حرفه ای و سیستماتیک، بنابر این می توان گفت رسانه ها در کشور تابع مسایل اجتماعی ، سیاسی و اقتصادی اند.

 سردبیر نشریه" گلوبال مدیاژورنال" اضافه کرد: ازدیدگاه جهانی ترکیب وساختار رسانه ها بستگی به خصلتها و مدلهای سیاسی دارد. در یک کشور دموکراتیک که عرصه هاوفرصتهای اقتصادی  ، سیاسی وآزادیهای اجتماعی در مقایسه با کشورهای غیر دموکراتیک بیشتر است مدیران رسانه ها و مسؤولان آنها از الگوهای مشخصی استفاده می کنند تا دستور صادر کردنautocratic نتیجه اینکه محیط باز به آنها اجازه می دهد که کارمندان کارایی و نو آفرینی داشته باشند.

وی در پاسخ به این پرسش که دولتی بودن رسانه ها در کشورهای توسعه یافته و توسعه نیافته چه نتایجی را در پی داشته است گفت: دولتی بودن رسانه ها در کشورهای در حال توسعه از منظرهای فکری ، نوآفرینی ، تحول، همکاری، تولید خبر و خبرپراکنی مضر است.در یک فضای بسته رسانه ها دایما بایستی مراقب باشند که از مرزهای مشخص و یا خط قرمزهایی که دایما در حال جابجایی است فراتر نروند. مسلما این موضوعات از طرفی در کشورهای سرمایه داری و در رسانه هایی که از دیدگاه اقتصادی وابسته به تبلیغات تجاری ونهایتا شرکتهای بزرگ هستند نیز مصداق دارد و آنها باید مراقب باشند که باعث رنجش یک شرکت تبلیغاتی نشوند.ولی رویهمرفته رسانه های کشورهای توسعه یافته و دموکراتیک بهتر می توانند نقش بیشتری در امور سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی داشته باشند.. در اینجا مسلما الگوی عمودی top –to- bottom)) مدیریت برای مدیران را راحت تر می کند ولی کاربردش کمتر از الگوی افقیhorizontal and participatory))است و کارمندان با آسایش بیشتری می توانند کارشان را انجام دهند.

پروفسور کمالی پوردر خصوص تاثیر حضور رسانه های جدید در ترکیب مدیریت رسانه ای غرب اضافه کرد: ترکیب و شکل مدیریت در رسانه های غرب چندان تحت تاثیر اینترنت و دیجیتالی شدن رسانه ها نیست ولی کار آنها را از دیدگاه رقابتیcompetition) ) مشکلتر کرده است . از سوی دیگر رسانه های جدید بویژه اینترنت بتدریج کنترل دولتهای کشورهای دیکتاتوریdictatorical regimes)  ) بروی رسانه ها را کاهش داده اند و نتیجتا در دنیای دیجیتال امروز نمی توان مثل گذشته واقعیتها را از چشم مردم پنهان کرد . کنترل امواج الکترونیکی –دیجیتالی بمراتب مشکلتر از کنترل چاپ و یا توزیع یک کتاب و یا یک نشریه می باشد.  خلاصه آنکه از دیدگاه تولید و توزیع اطلاعات مرزهای جغرافیایی بسیار کمرنگ شده اند.

رییس دپارتمان ارتباطات دانشگاه پرودو آمریکا در پاسخ به اینکه عدم حضور مدیر مسؤول در مدیریت رسانه ای غرب تا چه حد در گسترش آزادی های مطبوعاتی مؤثر بوده است گفت: من رابطه ای میان حضور مدیر مسؤول یک رسانه با آزادی نمی بینم، برعکس در یک سیستم بسته ، حضور مدیر مسؤول می تواند تاثیر گذار باشد،چون دایما بایستی مراقب باشند که کارکنان staff and reporters) ) قوانین نوشته شده و یا نانوشته را دنبال کنند. آزادی معمولا در چارچوب یک رسانه خلاصه نمی شود بلکه باید آنرا در سطح ملی وحوزه های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی جست و جو کرد. یک رسانه نمی تواند در یک اجتماع بسته آزادی داشته باشد.

وب سایت پروفسور یحیی کمالی پور


 
نوشته اينجانب در سايت ميانه
ساعت ۱٠:٥٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۸/٢٠ : توسط : بهنام رضاقلی زاده
 
حرکت روزنامه نگاری شهروندی به سوی رسانه های متداول
ساعت ٩:٥٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۸/۱۳ : توسط : بهنام رضاقلی زاده

زمانی که یک سونامی در سال 2004 به جزایر تایلند برخورد کرد، ساعت ها قبل از آنکه رسانه های متداول حتی فرصت حضور در صحنه را پیدا کنند، اولین افرادی که خبرهای مربوط به این فاجعه، اخبار کامل به همراه تصاویر ویدئویی، را به جهانیان عرضه کردند، شاهدان عینی آن بودند. و زمانی که گردباد کاترینا نیواورلئان را ویران کرد، و خسارت ها و خرابی های بسیاری را در شهرهای جنوبی ایالات متحده به بار آورد، شبکه های خبری گزارشات کامل و مفصلی در مورد وضعیت آنجا تهیه کردند، ولی تا زمانیکه ساکنین این شهرها تصاویر ویدئویی و تفاسیر خود را در اینترنت پخش نکردند، تاثیر واقعی این فاجعه به طور کامل درک نشد.
"شهروند روزنامه نگار کسی است که به طور تصادفی در حال عبور از محلی است که واقعه ای در آن در حال رخ دادن است و او عکس یا فیلم این رویداد را تهیه می کند."
با غلبه گروهی از شهروندان بر گزارش های خبری - عکاسانی که با تلفن های همراه خود عکس می گیرند، کسانی که پیام های کوتاه می فرستند، کسانی که وبلاگ می نویسند، و آنهایی که مدام در تارنماهای اینترنت به جستجو مشغولند - مفسرین خبری چنین "گزارشات مردمی" را یک تغییر جهانی در حرفه روزنامه نگاری توصیف کرده اند. "روزنامه نگاری شهروندی"، که به "روزنامه نگاری مشارکتی" نیز معروف است، عمل جمع آوری و پخش اخبار توسط افراد عادی، مانند افراد روزنامه خوان، است.

در اکثر مواقع، بودن در مکان مناسب و زمانی مناسب "روزنامه نگاری شهروندی" را به وجود می آورد. بسیاری از گزارش های خبری مربوط به سوانح توسط ناظران تصادفی در محل، که دوربین یا تلفن همراه دوربین دار در اختیار دارند، تهیه می شود. سپس، با استفاده از اینترنت، بسیاری از این گزارش ها در اختیار عموم قرار می گیرند. برای مثال، تارنمای NowPublic حاوی عکس ها، تصاویر ویدئویی و گزارش های نوشتاری شاهدان عینی در صحنه است.
تارنماهای دیگر، به خصوص وبلاگ ها، نیز تبدیل به بستری جهت پخش خبر برای روزنامه نگاری شهروندی شده اند. وبلاگ ها، که تارنماهای خصوصی جهت عرضه اخبار و مطالب و فعالیت های روزمره هستند، با وجود تارنماهایی از قبیل wonkette.com و gawker.com، به شکل روزافزونی تبدیل به رسانه های شهروندی متداول شده اند. در واقع، بنابر گزارش رویترز، به ادعای تکنوراتی، یک موتور جستجوگر برای وبلاگ ها، یک وبلاگ جدید در هر ثانیه از هر روز در حال ایجاد شدن است.
حتی شبکه های وبلاگی نیز در حال شکل گیری هستند. یک تارنمای دیگر به نام "کرییتیو
ریپورتر" (
www.creative-weblogging.com ) خدمات جدید مختص شهروندان روزنامه نگار ارایه می دهد. این سرویس به کاربران اجازه می دهد نظرات، پیشنهادات، اخبار و مقالات کامل را جهت انتشار در اینترنت به این تارنما ارسال کنند. رسانه های دیجیتالی از قبیل لینک ها، نوارهای صوتی ضبط شده دیجیتالی و تصاویر ویدئویی را نیز می توان به تارنماها ارسال و در آنها نصب کرد. هم اکنون، "کرییتیو ریپورتر" به بیش از 40 تارنمای وبلاگی که در زمینه های مختلف از جمله سیاست، بهداشت، و پزشکی کار می کنند، خدمات ارایه می دهد.
Ohmynews در کره جنوبی با استفاده از شعار "هر شهروند یک خبرنگار است" موفقیت زیادی به دست آورده است. اکنون، بیش از 75 درصد متن های چاپ شده در این تارنما توسط خبرنگاران آزاد، که اکثرا شهروندان عادی هستند، تولید می شوند.
با این وجود، بسیاری از مردم وبلاگ نویسی و دیگر اشکال روزنامه نگاری شهروندی را به عنوان راهی جهت ایجاد ارتباط با مردم و ساده نگه داشتن خبر برمی شمرند. طبق گزارش We Media، توسط شین بومن و کریس ویلیس، "نیت از این مشارکت ارایه اطلاعات مستقل، موثق، گسترده و مورد نیاز است."